میم مثل خانواده

وداعِ ناتمام در سایه‌یِ حرم… دیروز، یکی از آن روزهایی بود که برای همیشه در تقویمِ دلم حک شد. بعد از آن بدرقه‌یِ عظیم در نجف و کربلا، نوبتِ مشهد بود؛ نوبتِ وداع در جوارِ امام رئوف. از ساعت ۱۱ صبح به همراه مادرم راهی شدیم. در آن شلوغیِ شهر، محبتِ بی‌دریغِ یک هموطن که ماشین صلواتی‌اش را در اختیارمان گذاشت تا تقاطعِ مجلسی و طبرسی، اولین نشانه بود که قرار است راهی سخت اما پر از عشق را طی کنیم. پیاده، مسیرِ طولانی تا فلکه آب را طی کردیم. از زیرگذر گذشتیم و زیرِ آسمانِ مشهد، تا نزدیکی‌های اذان مغرب، میانِ دریایِ جمعیتِ عزادار چشم‌انتظار ماندیم. همه‌مان امید داشتیم ماشینِ پیکرِ مطهر بیاید و برای آخرین...

هر که دارد هوسِ کرب‌وبلا بسم‌الله… خوشا به حال دلی که در روضه‌ی تو آرام می‌گیرد. یادگاری از ایامِ محرمِ امسال. التماسِ دعای خیرِ شما خوبان. 🥀🖤 این روزها، در شلوغی‌هایِ این دنیای پرهیاهو، تنها دلخوشی‌مان همین حضورهاست… کنار هم، در خیمه‌ی عزای اباعبدالله...